De partij begon fel, met Dikkelvenne dat in de eerste vijf minuten duidelijk het overwicht had. Ze zetten hoge druk en dwongen Rumbeke achteruit, maar dankzij sterk defensief werk – en enkele belangrijke tussenkomsten van Matis, die ondanks veel stress aan de match begon toch meteen zijn waarde bewees, bleven we overeind.
Na die eerste storm kwamen wij steeds beter in de wedstrijd. In de eerste helft dwongen we enkele mooie tegenprikken af in de omschakeling, al bleef ook bij ons de afwerking uit. De rust kwam op een spannend moment, met het gevoel dat er nog heel wat mogelijk was.
Zoals wel vaker bleek de pauze opnieuw hét moment waarop Frieder het vizier van de ploeg op scherp zette. Amper na de aftrap van de tweede helft was het raak: een afvallende bal belandde voor de voeten van Victor, die geen seconde aarzelde en de 0-1 koelbloedig binnentrapte.
Lang konden we jammer genoeg niet genieten van die voorsprong, want Dikkelvenne sloeg snel terug en maakte er 1-1 van. Maar ondanks die tegenslag bleven we alert, strijdlustig en vastberaden. En gelukkig maar: Loïc merkte dat de doelman ver uit zijn doel stond en verraste hem met een heerlijke lobbal vanop de tweede lijn. Een doelpunt om van te genieten én opnieuw de voorsprong voor Rumbeke.
Het was, van begin tot einde, een echte teamprestatie. Iedereen werkte zich kapot, toonde karakter en hield elkaar recht. Daarom ook een welgemeende dikke proficiat aan de volledige ploeg, met in het bijzonder een pluim voor Matis, die na een stressvolle start enkele cruciale reddingen verrichtte en ons op belangrijke momenten recht hield.
Met deze mentale opsteker, de groeiende teamspirit en het vertrouwen dat steeds sterker wordt… mogen we misschien stilaan beginnen dromen…
Verslag An Van Daele
%>%>